۱ - النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله بنام خداوند الرحمن فراخ بخشایش الرحیم مهربان یسیلونک می پرسند ترا عن الأنفال از غنیمتها که از دشمن یاوند بجنگ قل الأنفال لله و الرسول گوی یا محمد که آن غنیمتها خدایراست و رسول را فاتقوا الله بپرهیزید و أصلحوا ذات بینکم و با یکدیگر بآشتی زیید و أطیعوا الله و رسوله و فرمان برید خدای را و رسول را إن کنتم مؤمنین ۱ اگر گرویدگان اید إنما المؤمنون الذین گرویدگان ایشان اند إذا ذکر الله که الله یاد کنند و رایشان وجلت قلوبهم بترسد دلهای ایشان و إذا تلیت علیهم و چون بر ایشان خوانند آیاته سخنان او زادتهم إیمانا ایشان را ایمان افزاید و علی ربهم یتوکلون ۲ و بخدای خویش پشتی میدارند الذین یقیمون الصلاة ایشان که نماز بپای دارند و مما رزقناهم ینفقون ۳ و از آنچه ایشان را دادیم نفقه میکنند أولیک هم المؤمنون حقا ایشان اند که ایشان گرویدگان اند براستی لهم درجات عند ربهم ایشان را درجه ها است بنزدیک خداوند ایشان و مغفرة و آمرزش و رزق کریم ۴ و روزی نیکو کما أخرجک ربک من بیتک بالحق که خداوند تو ترا بیرون کرد از خانه خویش براستی و إن فریقا من المؤمنین لکارهون ۵ و گروهی از مؤمنان آن را کراهیت میداشتند یجادلونک فی الحق با تو پیکار میکردند در چیزی که تو در آن بر حق بودی بعد ما تبین پس آنکه پیدا شد کأنما یساقون إلی الموت گویی که بآن مانست که ایشان را بمرگ میرانند و هم ینظرون ۶ و ایشان می نگرستند و إذ یعدکم الله خدای شما را وعده داد إحدی الطایفتین أنها لکم که یکی از دو گروه شما را بود و تودون آن دوست میدارید شما أن غیر ذات الشوکة تکون لکم که از درخت بی خار چینید و یرید الله و الله میخواهد أن یحق الحق بکلماته که حق پیدا و درست کند بسخنان خویش و یقطع دابر الکافرین ۷ و بیخ کافران ببرد لیحق الحق تا حق را هست کند و یبطل الباطل و باطل را نیست کند و لو کره المجرمون ۸ و هر چند که دشخوار آید آن را کافران