۱۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی و ما أرسلنا من رسول نفرستادیم هیچ فرستاده ای را إلا لیطاع مگر آن را که تا فرمان برند وی را بإذن الله بفرمان خدای و لو أنهم إذ ظلموا أنفسهم و اگر ایشان که بر تن خود ستم کنندید جاؤک آیندید بتو فاستغفروا الله و آمرزش خواهندید از خدا و استغفر لهم الرسول و آمرزش خواهید ایشان را رسول او لوجدوا الله یافتندید خدای را بر حقیقت توابا رحیما ۶۴ توبه پذیری مهربان فلا و ربک نه بخدای تو نه لا یؤمنون نگرویده اند ایشان بحقیقت حتی یحکموک تا آن گه که ترا حکم کنند و حاکم پسندید فیما شجر بینهم در آنچه میان ایشان اختلاف افتد ثم لا یجدوا فی أنفسهم حرجا و آن گه در دلهای خویش حرج و تنگی نیابند مما قضیت از آن حکم که تو بریدی و برگزاردی و یسلموا تسلیما ۶۵ و باطن آن بسپارند و آن را گردن نهند گردن نهادنی و لو أنا کتبنا علیهم و اگر ما بر ایشان فریضه نبشتیمی أن اقتلوا أنفسکم که خویشتن را بکشید أو اخرجوا من دیارکم یا از خان و مان خود بیرون شید ما فعلوه نکردندید آن إلا قلیل منهم مگر اندک کس از ایشان و لو أنهم فعلوا و اگر ایشان کنندید ما یوعظون به بآنچه می پنددهند ایشان را لکان خیرا لهم به آید ایشان را و أشد تثبیتا ۶۶و سخت تر بر جای بمانید و محکم تر بپایید و إذا لآتیناهم و اگر چنان کنندید ما ایشان را دادیمی من لدنا از نزدیک خود أجرا عظیما ۶۷ مزدی بزرگوار و لهدیناهم و ما ایشان را راه نماییم صراطا مستقیما ۶۸ براه راست درست و من یطع الله و الرسول و هر که فرمان برد خدای را و رسول وی را فأولیک ایشان آنند مع الذین أنعم الله علیهم که فردا با نواختگان حق اند که خدای نیکویی کرد با ایشان من النبیین و الصدیقین از پیغامبران و راستگویان و الشهداء و الصالحین و شهیدان و نیکان و حسن أولیک رفیقا ۶۹ و نیک رفیقان و هام نشینان که اینان اند ذلک الفضل من الله آن فضل است از خدای و کفی بالله علیما ۷۰ و نیک بسنده و دانا که الله است