۱ - النوبة الاولى

بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان یا أیها الناس ای مردمان اتقوا ربکم بپرهیزید از خداوند خویش الذی خلقکم من نفس واحدة آن خداوند که شما را بیافرید از یک تن و خلق منها زوجها و بیافرید از آن یک تن جفت وی و بث منهما و از ایشان هر دو پراکند در جهان رجالا کثیرا و نساء مردان و زنان فراوان و اتقوا الله الذی تسایلون به و بپرهیزید از خشم آن خدای که داد و زینهار از یکدیگر بوی میخواهید و الأرحام و بپرهیزید از خویشاوندان ببریدن إن الله کان علیکم رقیبا ۱ که خدای بر شما دیده بان است و گوشوان و آتوا الیتامی أموالهم مالهای یتیمان فرا ایشان دهید و لا تتبدلوا الخبیث بالطیب و مال یتیم که شما را خبیث است بدل مگیرید از مال خویش که شما را پاکست و لا تأکلوا أموالهم إلی أموالکم و مال ایشان با مال خویش مخورید إنه کان حوبا کبیرا ۲ که خوردن مال یتیم بزه بزرگست و إن خفتم و اگر بترسید ألا تقسطوا که داد نکنید فی الیتامی در کار یتیمان فانکحوا بزنی کنید ما طاب لکم من النساء آنچه شما را حلال و پاکست از زنان مثنی دوگانه و ثلاث و سه گانه و رباع و چهارگانه فإن خفتم ألا تعدلوا پس اگر ترسید که داد نکنید میان ایشان فواحدة پس یک زن بزنی کنید أو ما ملکت أیمانکم یا سریت همی دارید بملکیت ذلک أدنی ألا تعولوا ۳ آن نزدیک تر بود بآنکه گران مؤنت نبید و آتوا النساء و بزنان دهید صدقاتهن کاوینهای ایشان نحلة فریضه نامزد کرده و خدا بایشان بخشیده فإن طبن لکم اگر این زنان خوش منش باشند شما را عن شی ء منه نفسا بآنکه چیزی از کاوین بشما دهند بخوش دلی فکلوه هنییا مرییا ۴ میخورید آن را نوش و گوارنده و لا تؤتوا السفهاء أموالکم مالهای خویش فرا بیخردان مدهید التی جعل الله لکم قیاما آن مال که خدای آن شما را قیام شما کرد و ارزقوهم فیها یتیمان را و معتوهان را روزی میدهید در آن و اکسوهم و بپوشید ایشان را بجامه و قولوا لهم قولا معروفا ۵ و ایشان را سخن خوش گویید سخن نیک پسندیده