۱ - النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان ق منم خداوند قادر و قهار قدوس و قریب و القرآن المجید ۱ باین قرآن بزرگوار بل نیست چنانک کافران میگویند عجبوا أن جاءهم منذر منهم شگفت داشتند که بایشان آمد آگاه کننده ای هم از ایشان فقال الکافرون ناگرویدگان گفتند هذا شی ء عجیب ۲ این چیزیست شگفت أ إذا متنا و کنا ترابا باش که ما بمیریم و خاک گردیم ذلک رجع بعید ۳ این باز بردی است دور قد علمنا ما تنقص الأرض منهم میدانیم هر چه زمین از ایشان کاهد و عندنا کتاب حفیظ ۴ و نزدیک ما نوشته ای است آن را نگه دارنده بل کذبوا بالحق لما جاءهم آری ایشان دروغ شمردند سخن راست که بایشان آمد فهم فی أمر مریج ۵ ایشان در کاری اند شوریده گمان آمیز أ فلم ینظروا إلی السماء فوقهم در ننگرند در این آسمان زبر ایشان کیف بنیناها که چون افراشتیم و زیناها و چون نگاشتیم و ما لها من فروج ۶ و آن را هیچ شکاف و عیب نه و الأرض مددناها و زمین باز کشیدیم و ألقینا فیها رواسی و در آن او کندیم کوه ها بلند و أنبتنا فیها من کل زوج بهیج ۷ و رویانیدیم در آن از هر صنفی نیکو تبصرة و ذکری باز نمودن و در یاد دادن را لکل عبد منیب ۸ هر بنده را باز گردانیده بدل با الله و نزلنا من السماء و فرو فرستادیم از آسمان ماء مبارکا آبی برکت کرده در آن فأنبتنا به جنات تا رویانیدیم بآن درختستانها و حب الحصید ۹ و تخم هر نبات درودنی و النخل باسقات و خرما بنان بلند بارور لها طلع نضید ۱۰ آن را خوشه میوه آن در هم نشسته رزقا للعباد داشت بندگان را و أحیینا به بلدة میتا و زنده کردیم بآن آب شهری و زمینی مرده کذلک الخروج ۱۱ هم چنان رستاخیز کذبت قبلهم قوم نوح دروغزن گرفتند پیش از ایشان قوم نوح و أصحاب الرس و اصحاب چاه و ثمود ۱۲ و ثمود قوم صالح و عاد اول قوم هود و فرعون و إخوان لوط ۱۳ و فرعون موسی و کسان لوط و أصحاب الأیکة و قوم تبع و مردمان پیشه ای که و قوم تبع کل کذب الرسل همگان فرستادگان ما را دروغزن گرفتند فحق وعید ۱۴ تا واجب گشت و سزا آنچه بیم داده بودم ایشان را بآن أ فعیینا بالخلق الأول بماندیم یا درماندیم بآفرینش نخستین بل هم فی لبس من خلق جدید ۱۵ بلکه ایشان در گمان اند از این آفرینش نو و لقد خلقنا الإنسان بیافریدیم مردم را و نعلم ما توسوس به نفسه و میدانیم آنچه در دل او میاندیشد و نحن أقرب إلیه من حبل الورید ۱۶ ما نزدیکتریم باو از رگ جان إذ یتلقی المتلقیان سخن می ربایند آن دو سخن ربای و می فراگیرند از او عن الیمین و عن الشمال قعید ۱۷ یکی از راست سوی او نشسته و یکی از چپ سوی او نشسته ما یلفظ من قول بیرون ندهد هیچ سخن از دهن إلا لدیه رقیب عتید ۱۸ مگر نزدیک اوست گوشوانی ساخته