۱ - النوبة الثالثة

قوله بسم الله اسم عزیز شفیع المذنبین جوده بلاء المهیمین مقصوده ضیاء الموحدین عهوده سلوة المحزونین ذکره حرفة المستمیحین شکره کلمة عزیزة عز لسان ذکرها و اعز منه روح احبها و اعز منه سر شهدها لیس کل من قصدها وجدها و لا کل من وجدها بقی معها بنام او که روح دلها مهر او آیین زبانها ذکر او بنام او که سور گوشها گفتار او نور چشمها دیدار او بنام او که میعاد نواختها ضمان او آسایش جانها عیان او بنام او که منزل جوانمردان کوی او مقصود عارفان گفت و گوی او نسیم وصل دمان از بوی او بوی تو باد سحرگه بمن آرد صنما بنده باد سحرگه ز پی بوی توام خداوندا عظیم شأنی و همیشه مهربانی قدیم احسان و روشن برهانی هم نهانی هم عیانی از دیده ها نهانی و جانها را عیانی نه بچیزی مانی تا گویم که چنانی آنی که خود گفتی و چنانک خود گفتی آنی رفیع القدر فی عز المکان کریم القول فی لطف البیان قوله و الصافات صفا خداوندان تحقیق سخن گفته اند تا این صفهای فریشتگان کدام است قومی گفتند مراد باین جمله صفهای فریشتگان است که عالم علوی بایشان آراسته و هفت آسمان بایشان منور گشته در هر آسمان از ایشان صفی و در هر زمره از ایشان وصفی بعضی در مقام خدمت در شعار حرمت بعضی در مقام هیبت در دثار مراقبت بعضی در حالت مجاهدت در تنسم ارواح مشاهدت بعضی در جذب عشقی با دوست در ناز بعضی در سوق شوقی با حق در راز بعضی در مهره مهری از فراق در گداز زجل تسبیح ایشان گوش فلک را کر گردانیده تسبیح و تقدیس ایشان عالم قدس را معنبر کرده شعله انفاس ایشان ساحت عرش را منور کرده همه در فضاء علی در ریاض رضا نشسته همه بر درگاه عزت در حجب هیبت کمر بسته در عبادت ایشان قصور نه در طاعت ایشان حسور نه در خدمت ایشان فتور نه لا یعصون الله ما أمرهم و یفعلون ما یؤمرون قومی گفتند مراد باین صفهای فریشتگان بیت المعمور است علی الخصوص که در آسمان چهارم اند چنانک آدمیان اندرین مرکز غبرا هر سال روزی خانه کعبه را زیارت کنند سید مملکت کد خدای شریعت صدر انبیا و رسل صلوات الله و سلامه علیه گفت شب قرب و کرامت شب زلفت و الفت شب معراج که مادرین گلشن بلند خرام کردیم چون بآسمان چهارم رسیدیم بزیارت بیت المعمور رفتیم اند هزار مقرب دیدیم در جانب بیت المعمور همه از شربت وصل مست و مخمور از راست همی آمدند و طواف همی کردند و لبیک میگفتند و بجانب چپ همی گذشتند گفتی عدد ایشان از عدد اختران فزونست و از شمار برگ درختان زیادت نه وهم ما شمار ایشان دانست نه فهم ما عدد ایشان دریافت گفتم ای جبرییل ایشان که اند و از کجا می آیند جبرییل گفت ای سید و ما یعلم جنود ربک إلا هو پنجاه هزار سالست تا همچنین می بینم یک ساعت ایشان را آرام نه هزاران از این جانب می آیند و می گذرند نه آنها که می آیند پیش ازین دیده ام و نه آنان که گذشته اند هرگز دیگرشان باز بینم ندانم که از کجا آیند ندانم تا از کجا شوند نه بدایت حال ایشان دانم نه نهایت کار ایشان شناسم آری دوست عجب کاری و طرفه حالی که اینست آسمانیان را روی فراسنگی و زمینیان را روی فراسنگی بدست عاشقان بیچاره چیست جز تک و پوی هزار شادی ببقای آن جوانمردان باد که جز از روی معشوق نسازند و جز با دوست مهره مهر نبازند یا من الی وجهه حجی و معتمری ان حج قوم الی ترب و احجار لبیک لبیک عن قرب و عن بعد سرا بسر و اضمارا باضمار این جهان با آن جهان و هر چه هست عاشقان را روی معشوق است و بس گر نباشد قبله عالم مرا قبله من کوی معشوق است و بس إن إلهکم لواحد قسم بدین صفها یاد کرد که خداوند شما یکی است در ذات یکتا و در قدر بی نظیر و در صفات بی همتا نه او را بکس حاجت نه کس را برو حجت ای سید من دانم که آن کافر ملحد مرا بسوگند باور ندارد و آن مؤمن موحد بی سوگند باور دارد سوگند یاد کنم تأکید و تأیید و تمهید را تعریف و تشریف را تا دوست می شنود بجان می نازد دشمن می شنود بدل می گدازد رب السماوات و الأرض و ما بینهما و رب المشارق خداست که هفت آسمان و هفت زمین را آفریدگار و نگه دار است مصور هر صورت و مزین هر نگارست بی شریک و بی شبیه و بی نظیر و بی یارست با دوستان وفادار و مؤمنان را دوست دارست الله ولی الذین آمنوا با عارفان کریم و با بندگان لطیف و نیکوکارست الله لطیف بعباده از روی اشارت می گوید آفریدگار بی علت منم کردگار بی آلت منم قهار بی حیلت منم غفار بی مهلت منم ستار هر زلت منم بیافرینم تا قدرت بینی دوزخ بنمایم تا عقوبت بینی بر صراط نگه دارم تا عنایت بینی گناهت بیامرزم تا فضل و رحمت بینی بجنت رسانم تا کرامت بینی بر تخت نشانم تا عزت بینی شراب دهم تا لذت بینی سلام کنم تا تحیت بینی جلال جلال بردارم تا لقا و رؤیت بینی