۱۲ - النوبة الاولى

قوله تعالی إن مثل عیسی عند الله مثل عیسی بنزدیک خدا کمثل آدم هم چون مثل آدم است خلقه من تراب بیافرید آدم را از خاک ثم قال له کن فیکون ۵۹ آن گه وی را گفت که باش و می بود الحق من ربک این سخن راست است و پاک بسزا از خداوند تو فلا تکن من الممترین ۶۰ تو که رسول منی از گمان افتادگان مباش فمن حاجک فیه هر که با تو حجت آرد در کار عیسی من بعد ما جاءک من العلم پس ازین که بتو آمد از پیغام و دانش فقل تعالوا گوی بیایید ندع أبناءنا و أبناءکم تا بخوانیم پسران خویش و شما پسران خویش و نساءنا و نساءکم و زنان خویش و شما زنان خویش و أنفسنا و أنفسکم و ما خود بخویشتن و شما خود بخویشتن ثم نبتهل پس مباهلت کنیم فنجعل لعنت الله علی الکاذبین ۶۱ لعنت خدا کنیم بر دروغ زنان إن هذا لهو القصص الحق این نامه قصه هایی است راست چنان که بود و ما من إله إلا الله و نیست هیچ خدا جز الله إن الله لهو العزیز الحکیم ۶۲ و خدایست که براستی اوست که توانا و دانا است فإن تولوا اگر برگردند از مباهلت و باز ایستند از تصدیق فإن الله علیم بالمفسدین ۶۳ خدای داناست با آن مفسدان و تباهکاران قل یا أهل الکتاب بگو ای اهل کتاب تعالوا إلی کلمة سواء باز آیید بسخنی که آن سخن یکسان است بیننا و بینکم میان ما و میان شما ألا نعبد إلا الله که نپرستیم جز این خدای و لا نشرک به شییا و با وی هیچ انباز نگیریم و لا یتخذ بعضنا بعضا أربابا و کسی از ما کسی را بخدایی نگیرد و خدا نخواند من دون الله فرود از خدای فإن تولوا پس اگر از پذیرفتن این باز گردند فقولوا پس شما بگویید اشهدوا گواه باشید گواهی دهید بأنا مسلمون ۶۴ بآنکه ما باری گردن نهادگانیم