۱۵ - النوبة الاولى

قوله تعالی ما کان لبشر هرگز روا نباشد مردمی را أن یؤتیه الله الکتاب که خدای او را نامه دهد و الحکم و النبوة و علم راست و پیغامبری دهد ثم یقول للناس پس آن گه فرا مردمان گوید کونوا عبادا لی من دون الله مرا بندگان باشید و مرا بخدایی گیرید فرود از الله و لکن کونوا ربانیین لکن چنین گفتند پیغامبران امت خویش را که بندگان خدا بید بما کنتم تعلمون الکتاب بآنچه کتاب من میدانید و بما کنتم تدرسون ۷۹ و بآنچه میخوانید از آن و لا یأمرکم و نفرماید شما را خدای و نه هیچ بشری از پیغامبران أن تتخذوا الملایکة و النبیین أربابا که فریشتگان و پیغامبران را بخدایی گیرید أ یأمرکم بالکفر بکفر میفرماید شما را بعد إذ أنتم مسلمون ۸۰ پس آنکه شما مسلمانان باشید و گردن نهادگان و إذ أخذ الله میثاق النبیین پیمان گرفت الله از پیغامبران لما آتیتکم من کتاب و حکمة که هر چه دهم هر گه که دهم شما را از نامه و دانش راست و پیغام محکم ثم جاءکم رسول پس آن گه بشما آید رسولی مصدق لما معکم استوار دار و گواه آن را که با شما است لتؤمنن به و لتنصرنه بگروید باو و یاری دهید او را قال أ أقررتم خدای گفت اقرار دادید بپیذیرفتن این پیمان از من و أخذتم علی ذلکم إصری و این پیمان بزرگ گران از من بستدید قالوا أقررنا پیغامبران یک یک جواب دادند که اقرار دادیم قال فاشهدوا خدای گفت بر یکدیگر گواه بید و أنا معکم من الشاهدین ۸۱ و من با شماام از گواهان یکی فمن تولی بعد ذلک هر که بر گردد پس از آن فأولیک هم الفاسقون ۸۲ او از فاسقانست و از بیرون شدگان از پیمان أ فغیر دین الله یبغون بجز دین خدای و تصدیق محمد ص دینی خواهند جست و له أسلم و خدای را گردن نهاد من فی السماوات و الأرض هر که در آسمانها و زمین کس است طوعا و کرها بعضی از میان جان و بعضی از بن دندان و إلیه یرجعون ۸۳ و همه را با وی خواهند برد قل آمنا بالله بگوی ایمان آوردیم بخدای و ما أنزل علینا و هر چه فرو فرستاده آمد بر ما و ما أنزل علی إبراهیم و هر چه فرو فرستاده آمد بر ابراهیم و إسماعیل و إسحاق و یعقوب و الأسباط و پیغامبران که از فرزندان یعقوب بودند و ما أوتی موسی و عیسی و هر چه موسی را دادند و عیسی را و النبیون من ربهم و هر چه دیگر پیغامبران را دادند از خداوند ایشان لا نفرق بین أحد منهم یکی را از پیغامبران جدا نکنیم در تصدیق بتکذیب و نحن له مسلمون ۸۴ و ما وی را گردن نهادگانیم و خویشتن فرا دادگان