۱۷ - النوبة الاولى

قوله تعالی لن تنالوا البر آن نواخت و نیکی که می پیوسید بآن نرسید حتی تنفقوا مما تحبون تا آن گه که نفقت کنید و صدقه دهید از آنچه می دوست دارید و ما تنفقوا من شی ء و هر چه نفقت کنید از هر چه کنید فإن الله به علیم ۹۲ خدای بآن دانا است کل الطعام همه خوردنیها کان حلا لبنی إسراییل حلال و گشاده بود بنی اسراییل را إلا ما حرم إسراییل علی نفسه مگر آنچه یعقوب حرام کرد و بسته بر خویشتن من قبل أن تنزل التوراة پیش از آنکه تورات فرو فرستاده آمد قل فأتوا بالتوراة جهودان را گوی تورات بیارید فاتلوها إن کنتم صادقین ۹۴ بر خوانید اگر می راست گویید فمن افتری علی الله الکذب من بعد ذلک هر که دروغ سازد بر خدای پس ازین فأولیک هم الظالمون ۹۵ ایشان از ستمکارانند بر خویشتن قل صدق الله گوی که راست گفت خدای هر چه گفت فاتبعوا ملة إبراهیم پس بر پی ابراهیم ایستید حنیفا آن پاک یکتا گوی یکتا شناس یکتا پرست و ما کان من المشرکین ۹۶ و از انبازگیران با خدای خویش هرگز نبود