۳۱ - النوبة الاولى

قوله تعالی کل نفس ذایقة الموت هر تنی چشنده مرگست و إنما توفون أجورکم و مزدهای شما بتمامی بشما سپارند یوم القیامة و این مزد شما را روز رستاخیز دهند فمن زحزح عن النار هر که را دور کنند از آتش و أدخل الجنة و در بهشت در آرند فقد فاز پیروز آمد و رست و ما الحیاة الدنیا و نیست زندگانی این جهانی إلا متاع الغرور ۱۸۵ مگر بر خورداری بفرهیب لتبلون میخواهند آزمود شما را فی أموالکم و أنفسکم در مالهای شما و در تنهای شما و لتسمعن و میخواهید شنید من الذین أوتوا الکتاب من قبلکم از جهودان که کتاب دادند ایشان را پیش از شما و من الذین أشرکوا و ازیشان که انباز گرفتند با خدای أذی کثیرا ناخوشیهای فراوان و إن تصبروا و تتقوا اگر شکیبایی کنید بپرهیزگاری فإن ذلک من عزم الأمور ۱۸۶ آن از استواری کارهای دین است و درستی نشانهای آن و إذ أخذ الله میثاق الذین أوتوا الکتاب خدای گرفت پیمان ازیشان که تورات دادند ایشان را لتبیننه للناس که لا بد پیدا کنند مردمان را شأن محمد و لا تکتمونه و آن را پنهان نکنند فنبذوه وراء ظهورهم پس آن را انداختند با پس پشت ایشان و اشتروا به ثمنا قلیلا و بفروختن پیمان خدای بهای اندک خریدند فبیس ما یشترون ۱۸۷ بد چیزی که میخرند لا تحسبن مپندار الذین یفرحون ایشان که شاد می شوند بما أتوا بآنچه کردند و یحبون و دوست میدارند أن یحمدوا که ایشان را بستایند بما لم یفعلوا بآنچه نمی کنند فلا تحسبنهم مپندار ایشان را بمفازة من العذاب که اهل رستن اند و بجای رستن اند از عذاب و لهم عذاب ألیم ۱۸۸ و ایشان راست عذابی دردنمای و لله ملک السماوات و الأرض و خدا راست پادشاهی آسمان و زمین و الله علی کل شی ء قدیر ۱۸۹ و الله بر همه چیز توانا است