۶ - النوبة الاولى

قوله تعالی إن ربکم الله خداوند شما الله است الذی خلق السماوات و الأرض او که بیافرید آسمانها و زمینها را فی ستة أیام در شش روز ثم استوی علی العرش پس مستوی شد بر عرش یغشی اللیل النهار در میکشد شب تاریک را در سر روز روشن یطلبه حثیثا تا آن را می جوید بشتاب و الشمس و القمر و النجوم و آفتاب و ماه و ستارگان مسخرات نرم کرده و روان بأمره بفرمان خدای ألا له الخلق و الأمر آگاه باشید که او راست آفریده و فرمان در آفریده تبارک الله برتر و بزرگوارتر پاک تر و با بابرکت تر کسی الله است رب العالمین ۵۴ خداوند جهانیان ادعوا ربکم خداوند خویش را خوانید تضرعا و خفیة بزاریدن آشکارا و پنهان إنه لا یحب المعتدین ۵۵ او دوست ندارد اندازه در گذارندگان را و لا تفسدوا فی الأرض و به تباهکاری مروید در زمین بعد إصلاحها پس آنکه الله آن را بر صلاح نهاد بسزا و در خور و ادعوه خوفا و طمعا و خدای خویش را خوانید و پرستید ببیم و اومید إن رحمت الله قریب من المحسنین ۵۶ که بخشایش خدای نزدیک است از نیکوکاران و هو الذی یرسل الریاح الله او است که می گشاید بادها را در هوای جهان بشرا بشارت دهان بین یدی رحمته پیش باران فا حتی إذا أقلت تا آن باد برگیرد سحابا ثقالا میغهای گران سقناه میرانیم ما آن را لبلد میت بسوی زمینی یا مردم و جانور از تشنگی مرده فأنزلنا به الماء تا فرو فرستیم بآن میغ در زمین آب فأخرجنا به من کل الثمرات تا بیرون آریم با آن از هر میوه ها میغ در زمین آب فأخرجنا به من کل الثمرات تا بیرون آریم با آن از هر میوه ها کذلک نخرج الموتی چنین هن بیرون آریم فردا از خاک مردگان را ببانگی لعلکم تذکرون ۵۷ این باز نمودیم تا با این آن دریابید و بدیدار این آن را در یاد آرید و البلد الطیب و زمین پاک تربت خوش خاک یخرج نباته بیرون آید از آن نبات بإذن ربه بخواست خدای چنان که خواهد و الذی خبث و آن زمین باز که خاک آن ناپاک است و ناخوش لا یخرج إلا نکدا پس بیرون نیاید نبات آن مگر اندکی دژورد کذلک همچنین نصرف الآیات از روی برویی میگردانیم و از راه براه سخنان خود و باز نمودهای خود لقوم یشکرون ۵۸ گروهی را که سپاسداری کنند