۸ - النوبة الاولى

قوله تعالی و اعبدوا الله خدای را پرستید و لا تشرکوا به شییا و انباز مگیرید با وی هیچ چیز و بالوالدین إحسانا و با پدر و مادر نیکویی کنید و بذی القربی و با خویشاوندان و الیتامی و با یتیمان و المساکین و با درویشان و الجار ذی القربی و با همسایه خویشاوند و الجار الجنب و با همسایه بیگانه و الصاحب بالجنب و با همراه در سفر و ابن السبیل و با راه گذری و ما ملکت أیمانکم و با بردگان شما إن الله لا یحب خدای دوست ندارد من کان مختالا فخورا ۳۶ هر کشنده نازنده خود ستاینده الذین یبخلون ایشان که بآنچه دارند بخیلی کنند و یأمرون الناس بالبخل و مردمان را ببخل فرمایند و یکتمون و پنهان دارند ما آتاهم الله من فضله آنچه الله ایشان را داد از فضل خویش و أعتدنا للکافرین و ما ساختیم کافران را عذابا مهینا ۳۷ عذابی خوارکننده و الذین ینفقون أموالهم و ایشان را نیز که نفقه میکنند مالهای خویش ریاء الناس بر دیدار مردمان بطلب ستایش ایشان و لا یؤمنون بالله و نمیگروند بخدا و لا بالیوم الآخر و نه بروز رستاخیز و من یکن الشیطان له قرینا و هر که دیو او را هام تا و هام ساز است فساء قرینا ۳۸ بدهام تای و هام سازی که اوست و ما ذا علیهم و چه زیان دارد ایشان را لو آمنوا بالله و الیوم الآخر اگر ایمان آرند بخدا و بروز رستاخیز و أنفقوا مما رزقهم الله و نفقت کنند از آنچه خدای ایشان را روزی داد و کان الله بهم علیما ۳۹ و خدای بایشان دانا است إن الله لا یظلم خدای بیداد نکند مثقال ذرة هام سنگ یک ذره و إن تک حسنة و گر نیکی بود یضاعفها توی بر توی نهد و ضعف بر ضعف افزاید و یؤت من لدنه أجرا عظیما ۴۰ و از نزدیک خود بآن مزدی دهد بزرگوار