النوبة الثانیة

این سوره هفده آیتست شصت و یک کلمه دویست و چهل و پنج حرف جمله به مکه فرو آمد و درین سوره یک آیه منسوخ است فمهل الکافرین أمهلهم رویدا نسخت بآیة السیف و در فضیلت سوره ابی بن کعب روایت کند از مصطفی ص گفت هر که این سوره برخواند حق جل جلاله بعدد هر ستاره ای که در آسمانست او را ده نیکی در دیوان بنویسد روایت کنند از عبد الرحمن بن خالد و قیل عبد الله بن عبد الرحمن بن یحیی بن کعب گفتا رسول خدا را ص دیدم در قبیله ثقیف در مشرقه ای فرو آمده و این سوره و السماء و الطارق میخواند و من هنوز در جاهلیت بودم در اسلام نیامده و این سوره از لفظ رسول ص یاد گرفتم پس در انجمن ثقیف بگذشتم و قومی از قریش در میان ایشان بودند عتبه و شیبه پسران ربیعه با ایشان قوم از من درخواستند تا این سوره برخواندم هر چه ثقفیان بودند گفتند ما نری هذا الا حقا سخنی است راست و درست قرشیان گفتند نحن اعلم بصاحبنا لو علمنا انه حق لتبعناه ما محمد را به شناسیم و حال وی از شما بهتر دانیم که او مرد ما است و از قبیله ما اگر ما دانستمانی که او بر حقست و سخن او راست ما خود بر پی وی رفتمانی و او را راستگوی داشتیمی قوله و السماء و الطارق قال الکلبی نزلت فی ابی طالب و ذلک انه اتی النبی ص فاتحفه بخبز و لبن فبینما هو جالس یأکل اذا انحط نجم فامتلأ ماء ثم نارا ففزع ابو طالب و قال ای شی ء هذا فقال رسول الله ص هذا نجم رمی به و هو آیة من آیات الله سبحانه فعجب ابو طالب فانزل الله عز و جل و السماء و الطارق هذا قسم و الطارق النجم لان الطروق یکون باللیل و طلوع النجم باللیل و کل ما جاء لیلا فقد طرق و منه حدیث جابر نهی النبی ص ان یطرق الرجل اهله و قال حتی تستحد المغیبة و تمتشط الشعثة و قالت هند بنت عتبة یوم احد نحن بنات الطارق نمشی علی النمارق تعنی ان ابانا نجم فی شرفه و علوه و قال الشاعر لا تفرحن بلیل طاب اوله یا راقد اللیل مسرورا باوله ان الحوادث قد یطرقن اسحارا فرب آخر لیل اجج النارا ثم فسره فقال النجم الثاقب ای النیر المضی ء و قال فی موضع شهاب ثاقب یقال اثقب نارک ای اضیها و قیل الثاقب العالی الشدید العلو یقال ثقب الطایر ای ارتفع ارتفاعا شدیدا کانه قد ثقب الجو الاعلی قال ابن عباس اراد به زحل لانه العالی فی السماء السابعة و قال ابن زید اراد به الثریا و العرب تسمیه النجم إن کل نفس هذا جواب القسم لما علیها حافظ قرأ ابو جعفر و ابن عامر و عاصم و حمزة لما بتشدید المیم یعنی ما کل نفس الا علیها حافظ فیکون لما بمعنی الا و هی لغة هذیل و قرأ الآخرون بالتخفیف جعلوا ما صلة و المعنی إن کل نفس لعلیها حافظ و الحافظ هو الله عز و جل و هو علی کل شی ء حفیظ یحفظ علی عباده اعمالهم و الملایکة حفظة یحفظون علی بنی آدم اعمالهم و ارزاقهم و آجالهم و هو قوله و إن علیکم لحافظین و عن ابی امامة قال قال رسول الله ص وکل بالمؤمن ستون و مایة ملکا یذبون عنه ما لم یقدر علیه من ذلک للبصر سبعة املاک یذبون عنه کما یذب عن قصعة العسل الذباب لو وکل العبد الی نفسه طرفة عین لاختطفته الشیاطین قوله فلینظر الإنسان یعنی الکافر المنکر قدرة الله علی البعث مم خلق ای مما ذا خلق یعرفه اصل خلقته لیدله بذلک علی وحدانیته ثم بین فقال خلق من ماء دافق ای مدفوق مصبوب فی الرحم فاعل بمعنی مفعول کقوله فی عیشة راضیة ای مرضیة و المعنی خلق من مایین ماء الرجل و ماء المرأة فوحد لامتزاجهما یخرج من بین الصلب الرجل و ترایب المرأة و الترایب جمع التریبة و هی عظام الصدر و النحر و قیل من بین صلب الرجل و ترایبه قال الضحاک الترایب العینان و الیدان و الرجلان و قیل هی عصارة القلب و منه یکون الولد و سیل عکرمة عن الترایب فقال هذه و وضع یده علی صدره نظیر الآیة قوله من نطفة أمشاج ای اخلاط من نطفة الرجل و نطفة المرأة و ماء الرجل ابیض غلیظ و ماء المراة اصفر رقیق و هما یجریان من جمیع البدن فیجتمع ماء الرجل فی صلبه ثم یجری منه و یجتمع ماء المرأة فی ترایبها ثم یجری فی لبتها و الترایب ثمانیة اضلاع فی الصدر خلقت منها اربعة یمنة و اربعة یسرة اعلاهما موضع القلادة فشبه الولد فی الصورة بما یعلو منهما و اللحم و الدم من ماء المرأة و العظم و العصب من ماء الرجل إنه علی رجعه لقادر ای انه علی رجع الانسان بعد البلی الی الحیاة لقادر و قیل انه علی رجع الماء الاحلیل و الی الصلب لقادر و قیل معناه انه لقادر علی ان ینکسه بعد شیخوخیته فیجعله کهلا ثم شابا ثم طفلا ثم رضیعا ثم جنینا ثم مضغة ثم نطفة و قال ابن زید إنه علی حبس ذلک الماء لقادر حتی لا یخرج یوم تبلی السرایر ای اذکر یوم تبلی السرایر و احذر یوم تمتحن الضمایر فیجازی کل انسان علی معتقده من التکذیب و التصدیق و قال عطاء بن ابی رباح السرایر فرایض الاعمال کالصوم و الصلاة و الوضوء و الاغتسال من الجنابة فانها سرایر بین الله و بین العبد فلو شاء العبد لقال صمت و لم یصم و صلیت و لم یصل و اغتسلت و لم یفعل فتختبر حتی یظهر من اداها ممن ضیعها و فی الخبر عن عبد الله بن عمرو قال قال رسول الله ص ثلاث من حافظ علیهن فهو ولی الله حقا و من اختانهن فهو عدو الله حقا الصلاة و الصوم و الجنابة و قال ابن عمر یبدی الله یوم القیامة کل سر فیکون زینا فی وجوه و شینا فی وجوه یعنی من اداها کان وجهه مشرقا و من ضیعها کان وجهه اغبر فما له من قوة ای ما لهذا الانسان المنکر للبعث یومیذ من قوة ینتصر لنفسه و یدفع العذاب بها عنها و لا ناصر یمنعه من عذاب الله و یعصمه من بأسه ثم ذکر قسما آخر فقال و السماء ذات الرجع ای ذات المطر سمی رجعا لانه یرجع کل عام و یتکرر و قال ابن عباس هو السحاب یرجع بمطر بعد مطر و قیل ترجع بنجومها و کواکبها و شمسها و قمرها طالعة عقب مغیبها و الأرض ذات الصدع ای ذات الانصداع و الانشقاق بالنبات و الاشجار و الانهار و جواب القسم إنه لقول فصل ای ان القرآن کلام حق صدق صحیح جد یفصل به بین الحق و الباطل و ما هو بالسفساف و اللعب و الباطل ثم اخبر عن مشرکی اهل مکة فقال إنهم یکیدون کیدا یعنی فی دار الندوة حین اجتمعوا علی المکر برسول الله ص کما قال و إذ یمکر بک الذین کفروا الآیة و أکید کیدا ای انتقم منهم فی الدنیا بالسیف و فی الآخرة بالنار ای اخفی عنهم ما ادبر فی امرهم و قیل کید الله استدراجه ایاهم من حیث لا یعلمون فمهل الکافرین قال ابن عباس هذا وعید من الله عز و جل لهم ای انظرهم و اخرهم فلا تستعجل هلاکهم أمهلهم رویدا ای امهلهم امهالا قلیلا و ما کان بین نزول هذه الآیة و بین وقعة بدر الا زمان یسیر و التمهیل و الامهال لغتان هذا کقوله و مهلهم قلیلا ثم نسخ الامهال بآیة السیف و رویدا تصغیر رودا و لا یرفع و لا یکسر و اصل الرود الحرکة الخفیفة یقال راد یرود رودا و منه قوله و راودته التی هو فی بیتها و قیل رویدا نصب علی المصدر و المعنی ارودهم رویدا یقال ارودت فی الأمر اذا تأنیت فیه تأویله ارسلهم فی عتوهم و أمهلهم قلیلا فاخذهم الله یوم بدر و قتلوا بالسیف