النوبة الثانیة

این سوره هفتاد و هفت حرفست بیست کلمه و پنج آیه جمله به مکه فرو آمد و درین سوره ناسخ و منسوخ نیست و در خبرست از ابی کعب از پیغامبر ص هر که این سوره برخواند امید میدارم که او را با بو لهب اندر دوزخ جمع نکنند قوله تبت یدا أبی لهب کنی ابا لهب فی القرآن لانه کاذب الاسم کان اسمه عبد العزی و العزی شجرة کانت تعبدها ثقیف بالطایف قطعها خالد بن الولید و یقال ابو لهب لقب انما کانت کنیته ابا عتبة کنی بابنه الاکبر عتبة و کنیة عتبة ابو واسع الذی قتله الاسد قال هذا القایل کنی بابی لهب لجماله و حسنه و کان احول و کان عم رسول الله ص و کان اشد الناس علی رسول الله و اخبثهم لسانا قال اهل التفسیر لما نزلت و أنذر عشیرتک الأقربین اتی رسول الله ص الصفا فصعد علیه ثم نادی یا صباحاه فاجتمع الناس الیه بین رجل یجی ء و بین رجل یبعث رسوله فقال رسول الله ص یا بنی عبد مناف یا بنی عبد المطلب أ رأیتم لو اخبرتکم ان خیلا بسفح هذا الجبل ترید ان تغیر علیکم أ کنتم مصدقی قالوا نعم ما جربنا علیک کذبا قال فانی نذیر لکم بین یدی عذاب شدید فقال ابو لهب تبا لک انما جمعتنا لهذا فانزل الله تعالی تبت یدا أبی لهب و قیل جمع الاقربین من اهل بیته و نفرا من عظماء قریش و اطعمهم ثم دعاهم الی الله و الی تصدیقه و وعدهم علیه طاعة العرب و ملک الدنیا و عز الابد فقال ابو لهب من بینهم أ لهذا جمعتنا تبا لک فنزلت تبت یدا أبی لهب ای خابت و خسرت اسند الفعل الی الید و المراد به نفسه علی عادة العرب فی التعبیر ببعض الشی ء عن کله کقوله بما قدمت أیدیکم و قیل المراد به ماله و ملکه یقال فلان قلیل ذات الید یعنون به المال و قیل تبت یدا أبی لهب لعنة علی ماله و ولده و تب لعنة علی نفسه و قیل الاول دعاء و الثانی خبر کما یقال غفر الله لک و قد فعل اهلکه الله و قد فعل قرأ ابن کثیر ابی لهب ساکنة الهاء و هی لغة مثل نهر و نهر و قیل انما اضاف التباب الی یدیه لانه اخذ حجرا فرمی به رسول الله ص و عن ابن عباس قال لما خلق الله القلم قال اکتب ما هو کاین فکتب فیما کتب تبت یدا أبی لهب و تب قال اهل التفسیر لما انذرهم رسول الله ص قال بو لهب ان کان ما یقوله ابن اخی حقا فانی افتدی نفسی بما لی فانزل الله عز و جل ما أغنی عنه ماله ای ما یغنی قال ابو العالیة یعنی اغنامه و کان صاحب سایمة و مواش و ما کسب یعنی و ما ولد و فی الخبر عن النبی ص ولد الرجل من کسبه ثم اوعده بالنار فقال سیصلی نارا ذات لهب ای سیدخل نارا تلتهب علیه ای سیدخله الله نارا ذات اشتعال و امرأته ام جمیل بنت حرب بن امیة اخت ابی سفیان و کانت عوراء حمالة الحطب ای نقالة الحدیث و الکذب قال ابن عباس کانت تأتی بالشوک فتطرحه باللیل فی طریق رسول الله ص و اصحابه لتعقرهم و قال السدی کانت تمشی بالنمیمة فتلقی العداوة بین الناس من قول العرب فلان یحتطب علی الناس این چنانست که پارسیان گویند تو هیزم بر منه یعنی بر میاغال قال النبی ص لا یدخل الجنة قتات و فی روایة اخری لا یدخل الجنة نمام و حکی عن الشافعی انه قال من اطراک فی وجهک بما لیس فیک فقد شتمک و من نقل الیک نقل عنک و من نم عندک نم بک و من اذا ارضیته قال فیک ما لیس فیک فکذلک اذا اسخطته قال فیک ما لیس فیک و قیل فی قوله حمالة الحطب کانت تعیر رسول الله ص بالفقر و تحتطب هی علی ظهرها من ضیق القلب فسبت بذلک قرأ عاصم حمالة بالنصب علی الذم کقوله ملعونین و قرأ الآخرون بالرفع و له وجهان احدهما سیصلی نارا ذات لهب هو و امرأته حمالة الحطب و الثانی و امرأته حمالة الحطب فی النار ایضا قوله فی جیدها ای فی عنقها حبل من مسد سلسلة من حدید ذرعها سبعون ذراعا تدخل فی فیها و تخرج من دبرها و یلوی سایرها فی عنقها و اصله من المسد و هو الفتل فالمسد ما فتل و احکم من ای شی ء کان یعنی السلسلة التی فی عنقها فتلت من الحدید فتلا محکما و قال مقاتل من مسد ای من لیف قال الضحاک فی الدنیا من لیف و فی الآخرة من نار و ذلک اللیف هو الحبل الذی کانت تحتطب به فبینما هی ذات یوم حاملة حزمة فاعیت فقعدت علی حجر تستریح فاتاها ملک فجذبها من خلفها فاهلکها