بخش ۱۳۳ - ۴۱ - النوبة الاولى

قوله تعالی للذین یؤلون ایشانراست که سوگند خورند من نسایهم از زنان خویش دور بودن را و باز ایستادن را از رسیدن بایشان تربص أربعة أشهر درنگ چهار ماه فإن فاؤ اگر باز آیند فإن الله غفور رحیم ۲۲۶ الله آمرزگارست و بخشاینده و إن عزموا الطلاق و اگر عزم کنند طلاق دادن را فإن الله سمیع علیم ۲۲۷ خدای شنوا است سوگند را و داناست عزیمت را و المطلقات زنان طلاق داده یتربصن بأنفسهن درنگ کنند بتن خویش ثلاثة قروء سه پاکی و لا یحل لهن و نه رواست زنان را أن یکتمن که از بهر شتافتن را به تزویج پنهان دارند ما خلق الله فی أرحامهن فرزندی که خدای در رحم ایشان آفرید إن کن یؤمن بالله و الیوم الآخر اگر با خدای گرونده اند و بروز رستاخیر و بعولتهن و شوهران ایشان أحق بردهن فی ذلک حق تراند و سزاوارتر بایشان از شوی دیگر تا عدت بنگذرد إن أرادوا إصلاحا اگر خواهند که آشتی کنند و لهن مثل الذی علیهن و زنان را بر مردان همچنانست که مردان را بر زنان از پاک داشتن خویش و خوش داشتن بالمعروف بر اندازه توان و للرجال علیهن درجة و مردان را بر زنان در معاملت یک درجه افزونی است و الله عزیز حکیم ۲۲۸ و خدای توانا است دانا