بخش ۱۷۲ - ۵۴ - النوبة الاولى

قوله تعالی لله ما فی السماوات و ما فی الأرض خدای راست هر چه در آسمانهاست و هر چه در زمین و إن تبدوا ما فی أنفسکم و اگر پیدا کنید آنچه در دلها دارید و باز نمایید بکردار أو تخفوه یا نهان دارید در دل و پیدا نکنید بکرد یحاسبکم به الله شمار کند الله با شما بآن فیغفر لمن یشاء تا بیامرزد ان را که خواهد و یعذب من یشاء و عذاب کند آن را که خواهد و الله علی کل شی ء قدیر ۲۸۴ و خدای بر همه چیز تواناست آمن الرسول استوار گرفت و گروید پیغامبر بما أنزل إلیه بآنچه فرو فرستادند بوی من ربه از خداوند وی و المؤمنون و گرویدگان همه کل آمن بالله هر یکی بگروید بخدای و ملایکته و فریشتگان وی و کتبه و نامهای وی و رسله و فرستادگان وی لا نفرق بین أحد من رسله جدا نکنیم میان یکی از پیغامبران وی و میان دیگران و قالوا و گفت رسول و مؤمنان همه سمعنا و أطعنا بشنیدیم و فرمانبردار آمدیم غفرانک ربنا آمرزش تو خواهیم از تو خداوند ما و إلیک المصیر ۲۸۵ و بازگشت با توا است لا یکلف الله نفسا إلا وسعها بر ننهد خدای بر هیچ تن مگر توان آن لها ما کسبت هر تن راست آنچه بکردار کند از نیکی و علیها ما اکتسبت و بر هر تن است از بدی آنچه کند ربنا رسول گفت و مؤمنان خداوند ما لا تؤاخذنا مگیر ما را إن نسینا اگر فراموش کنیم أو أخطأنا یا بی قصد خطایی کنیم ربنا خداوند ما و لا تحمل علینا إصرا بر ما منه گرانباری در فرمان و در پیمان کما حملته علی الذین من قبلنا چنانچه بریشان نهادی که پیش از ما بودند ربنا خداوند ما و لا تحملنا بر ما منه ما لا طاقة لنا به چیزی که تاوستن نیست ما را و از آن و اعف عنا و فراخ فرا گذار از ما و اغفر لنا و بیامرز ما را و ارحمنا و ببخشای بر ما أنت مولانا تو خدای مایی یار و مهربانی فانصرنا علی القوم الکافرین ۲۸۶ یاری ده ما را بر گروه کافران