بخش ۲۲ - ۶ - النوبة الاولى

قوله تعالی یا بنی إسراییل ای فرزندان یعقوب اذکروا نعمتی التی أنعمت علیکم یاد کنید نواخت من که شما را نواختم و آن نیکویی که با شما کردم و أوفوا بعهدی و باز آیید پیمان مرا أوف بعهدکم تا باز آییم شما را به پیمان شما و إیای فارهبون و از من بترسید و آمنوا و استوار گیرید بما أنزلت بآنچه فرو فرستادم از کتاب و پیغام مصدقا لما معکم استوار گیر و گواه آن کتاب را که با شماست و لا تکونوا أول کافر به و اول کافری مباشید بکتاب و فرستاده من و لا تشتروا بآیاتی ثمنا قلیلا و بفروختن نامه و سخنان من و پیغامهای من بهاء اندک مخرید و رشوت مستایند تا سخنان من پنهان کنید و إیای فاتقون و از خشم و عذاب من بپرهیزید و لا تلبسوا الحق بالباطل حق بباطل بیامیزید و تکتموا الحق و آنچه حق است و راست از نبوت مصطفی پنهان مکنید و أنتم تعلمون و شما دانید که او رسول حق است و أقیموا الصلاة و نماز بپای دارید و آتوا الزکاة و زکاة بدهید و ارکعوا مع الراکعین و با نمازکنان نماز کنید أ تأمرون الناس بالبر مردمان را به نیکی میفرمایید و تنسون أنفسکم و خویش را فرو گذارید و نفرمایید و أنتم تتلون الکتاب و شما نامه من میخوانید أ فلا تعقلون آیا پس در نمی یابید و استعینوا بالصبر و الصلاة یاری خواهید بشکیبایی و نماز و إنها لکبیرة و شکیبایی و نماز کردن باری گرانست و شغلی بزرگ إلا علی الخاشعین مگر بر فرو شکسته دلان و تیمار داران الذین یظنون ایشان که بی گمان میدانند أنهم ملاقوا ربهم که ایشان با خداوند خویش هام دیدار خواهند بود و او را خواهند دید و أنهم إلیه راجعون و بی گمان میدانند که ایشان با وی خواهند گشت یا بنی إسراییل ای فرزندان یعقوب اذکروا نعمتی یاد کنید نواخت و نیکویی من التی أنعمت علیکم آن نیکویی که با شما کردم و نواخت که بر شما نهادم و أنی فضلتکم علی العالمین شما را افزونی و بیشی دادم بر جهانیان روزگار شما و اتقوا یوما و پرهیز کنید از بدروزی لا تجزی نفس عن نفس شییا که بسنده نبود و بکار ناید کس کس را بهیچ چیز و لا یقبل منها شفاعة و از هیچ تن نپذیرند شفاعت شفیعی و لا یؤخذ منها عدل و از هیچ تن فدای نستانند و وی را باز نفروشند و لا هم ینصرون و ایشان را بر الله یاری ندهند