بخش ۹۷ - ۳۰ - النوبة الاولى

قوله تعالی لیس البر نیکی و پارسایی نه همه آنست أن تولوا وجوهکم که رویهای خویش فرا دارید در نماز قبل المشرق و المغرب سوی مشرق که بر آمدن گاه آفتابست و مغرب که فرو شدن گاه است و لکن البر من آمن بالله و لکن نیک مردی آن کس است که بگرود بخدای و الیوم الآخر و روز رستاخیز و الملایکة و فریشتگان و الکتاب و کتاب خدای و النبیین و پیغامبران و آتی المال و مال دهد علی حبه بر دوستی او ذوی القربی درویشان خویشاوندان را و الیتامی و نارسیدگان پدر مردگان را و المساکین و درویشان تنگ دستان را و ابن السبیل و راه گذریان را و السایلین و خواهندگان را و فی الرقاب و در آزادی بردگان را و أقام الصلاة و نماز بپای دارد بهنگام و آتی الزکاة و از مال خود زکاة دهد و الموفون بعهدهم و باز آمدگان به پیمان خویش با خدای و با خلق إذا عاهدوا هر گه که پیمان بندند و الصابرین فی البأساء و الضراء و شکیبایان در بیمناکیها و در تنگیها و حین البأس و در وقت جنگ أولیک الذین صدقوا ایشانند که چون گفتند که نیکانیم راست گفتند و أولیک هم المتقون ۱۷۷ و باز پرهیزندگان از خشم و عذاب خدای تعالی ایشانند