شمارهٔ ۱۲۴

چنان ز بیم رقیبان نظر به ره دارد که یک زمان نتواند مرا نگه دارد حذر کنید ازان چشم کاین همان چشم است که روزگار مرا این چنین سیه دارد به صد گنه کنم اقرار تا نداند غیر که قصد جان من آن شوخ بی گنه دارد ببین نهایت شوقم که با هزار جفا تو اندم که تسلی به یک نگه دارد دلا ز دور به حسرت نگاه کن که رقیب ازو جدا شده و رو به وعده گه دارد شهی که لشکر دلها از اوست بی باکی ست که از غرور کجا چشم بر سپه دارد ز حد شوق من امشب زیاده است مگر که مدعی نظر آرزو به ره دارد شکست توبه میلی به دست مغبچه ای که صد خجالت ازو پیر خانقه دارد