شمارهٔ ۲۲ - ممدوح شناخته نیست

غمکده چشم را دیده گریان شکست سست بنا خانه ام از نم توفان شکست در دم افغان مرا خوی تو آمد به یاد در دل آزرده ام ناوک افغان شکست سینهآزرده ام بس که ز افغان پر است نخل خدنگ ترا غنچه پیکان شکست شد به ره آرزو پای سلامت فگار بس که ز سنگ بتان شیشه ایمان شکست آنکه به باغ کرم کی به دل خصم هم خار تمنا ازان گلبن احسان شکست ژاله فشان ابر زد با کف تو لاف جود برق زدش بر دهان کش همه دندان شکست کوه وقارش فکند سایه چو بر آسمان گشت دو تا پشت قوس کفه میزان شکست ابر وقار ترا سایه چو لنگر فکند درج گهر چون حباب در دل عمان شکست کاسته گردد چو بدر بی سر و پا چون سپهر هرکه به خوانت نمک خورد و نمکدان شکست