Sus Şiir Sus

Ey gözyaşım Ey Mayıs'larıma düşen gülbaharım Budanmış ağaçların boy verir de Sen neden hala yağar durursun hazanlarıma Yine mi oysa Yine mi keşke Hani savrulmuştuk ataerkilce Hani titrek dudaklarımız vardı geçmişten Kör alfabesine yazılmış düşlerimizden Gel bahar Gel de dertleşelim seninle Sen tomurcuklarının sancısını anlat Ben güvercinlerin yalnızlığını Desem ki Sen güneşi devir yüzümüze Biz gülümseyelim çaresizliğimize Ama yanmaz ki bu şiir şairi kadar Usul usul terkedişlerine Nasıl da süzülüyor dalgalar Kesmeye korktuğum saçlarımdan Ve nasıl da yıkılıyor dağlar Bir madencinin ölümü gibi Kabuksuz yaralarımdan Ey gündüzüm Ey gecem Eyy dört başı saltanat yalnızlığım Baharı da gücendirdik sonunda Hani demem o ki Büyümüş, daha dünkü çocuklar Büyümüş de adam olmuşlar Çizmişler yüzümüze bir kimlik Oturup seyretmişler yıkılışımızı Çelik çolak elleriyle Oyy benim güzel ütopyam Yeşilim, mavim, gözleri zeytinim Bilirim, ağrıların var kalbimde Duyarım, keserler biletini sonsuzluğa Ben yoruldum ölmekten de Sen hala nasıl dayanırsın yaşamaya Sus şiir sus Bırak gölgen düşsün çatılarımıza da Kuşlar öksüz Mevsimler yetim kalmasın...