Ay Işığında Haziran

akasya kokusunda saklıdır Haziran ; susar acıların gölgesinde, harflerin yıkılışına aldırmadan. karanlık düşlerine basınca, istasyon saracaktır yaralarını. şimdi çıkar başını pencereden, rüzgara bir şarkı da sen fısılda.. ne zaman düşsen aklıma, şehrinin ışıkları yanar göğsümde. dalga dalga hüzünlerin, çeker birer sandalye, otururlar yanıma.. işte tam da o vakit, gözlerin buğulanır. ve ay ışığı ürkekçe süzülür kollarıma... mevsim zamana küsünce, en çok ağaçlar ağlar. ve orman birden kimsesizleşir.. yeni bir yağmura kadar. gülümsediğin akşamları düşünüyorum da her akşam sabaha vuslat, her gece aydınlığa hasret, derken ; uyanıyorum ki yastığım kızıl kıyamet.. velhasıl, bir türlü buluşamıyoruz kalbimle. hani neredeyse dramatik bir kan davasının tarafları olarak tarihe yazılıyoruz gitgide.. sen, davamızın tek hakimi sahi, kalemi gerçekten kırdın mı sevgili...