Ayrılık Yaftası

İsimsiz bir öyküdeyim İki baharı göğüsleyen. Bir sayfaya düşen ilk harfler gibi Önce gözlerinin kahvesine düşüyor gözlerim. Tan kızıllığını ağırlayan yanağının allığında allara bulanıyorum sonra. Gamzelerinin çukurlarına dökülüyorum damla damla. Gülüşlerine, Yılgın kırılganlıkları gizleyen gülüşlerine kanıyorum ardından. Elimden tutacak bir el ararken, Ellerim oluyor ellerin. Öykünün dalları sarıyor dallarımı. Sarmaş dolaş oluyoruz, Dolaşıyoruz senli benli sayfalarda.. Sonra, ağırlaşan sayfalarla birlikte Mürekkebi dökülüyor birden kalem ustasının. Usul usul yayılırken mürekkep beyaza, Mürekkep moru gözyaşları yakıyor tenimi Akşamım mor, sabahım mor.. Düşlerimle düşerken sayfalardan bir bir, Ayrılık pıhtısı tıkıyor öykümüm tüm damarlarını. Ve nice sonra anlıyorum. Daha başında batmış öykümün güneşi.