شمارهٔ ۱۰۴

من بینوا ز بی برگ و بری اگر بمیرم سر پر ز شور از خاک در تو بر نگیرم ز کمند عشق هرگز نبود مرا گریزی چه کنم ز حلقه خم به خم تو ناگزیرم به غلامی درت مفتخر م مرانم از در که بجز در تو حاشا در دیگری پذیرم من اگر به حلقه بندگی ات به زیر بندم نه عجب که باج از تاج کیان اگر بگیرم من و ساز عشق تا زهره به کف کمانچه گیرد من و نغمه گرچه بهرام فلک زند به تیرم من و نسخۀ جمال تو و دفتر خیالم من و نقشه مثال تو و لوحه ضمیر م شده سینه ام ز سینا ی غمت ز ناله چندان که عجب نباشد ار عرش بنالد از نفیر م به یکی نظاره ای کعبه حسن چاره ای کن که به مستجار کوی تو هماره مستجری ام به هوای گلشن روی تو مفتقر جوان ست چه کنم که طالع تیره ز غصه کرده پیرم