شمارهٔ ۱۲۰

ای شاهد عالم سوز در حسن و دلارایی وی شمع جهان افروز در جلوه و زیبایی حسن تو تجلی کرد در طور دل عشاق چون سینه سینا شد هر سر سویدایی عشق رخ تو آتش در خرمن هستی زد شد هر شررش شوری در هر سر و سودایی مرغان چمن هر یک در نغمه به یاد تو بلبل به غزل خوانی طوطی به شکرخایی ما سوختۀ هجریم افروختۀ هجریم آموخته هجریم با صبر و شکیبایی دلدادۀ روی تو آشفتۀ موی تو سرگشته کوی تو چون واله و شیدایی ای خاک درت برتر ز آیینه اسکندر اقلیم ملاحت را امروزه تو دارایی ای سرو قدت رعنا اندر چمن خوبی خوبان همه در معنی اسم و تو مسمایی از مفتقر دل ریش کاری نرود از پیش جز آنکه به لطف خویش این عقده تو بگشایی