شمارهٔ ۲۰
م محمدحسین غروی اصفهانی
0
Altın Yaprak
ای بسته دل اندر خوان طمع
وی خسته تن از پیکان طمع
ای مرغ دلت پیوسته کباب
از نایرۀ سوزان طمع
فریاد که آب رخت را ریخت
بر خاک مذلت نان طمع
حیف است یوسف طبع عزیز
در بند و غل زندان طمع
از گنج قناعت بی خبری
ای دل که شدی ویران طمع
یا آنکه بنه دندان به جگر
یا آنکه بکش دندان طمع
یا گوش بهر بد و نیک بده
یا آنکه به بند زبان طمع
بر حالت مفتقرت جانا
رحمی کن و بستان جان طمع
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş