شمارهٔ ۷۴

به جرم آنکه عاشقم ز من کناره می کند دچار درد عشق را به درد چاره می کند به عرصه ای که یکه تاز حسن او قدم زند هزار رخنه در دل دوصد سواره می کند فروغ روی او چنان زند ره خیال را که عقل پیر پرده خیال پاره می کند فدای ماه پاره ای شوم که تیر غمزه اش دو نیمه قرص ماه را به یک اشاره می کند چه لاله داغم از غمش ولیک خوش دلم که او چو شمع ایستاده و مرا نظاره می کند هر آنچه می کند به من نگار ماهروی من نه چرخ کجروش نه طالع و ستاره می کند شب است روز تار من ز درد بی شمار من مگر بلای عشق را کسی شماره می کند ز سوز آه مفتقر چرا حذر نمی کنی مگر نه سوز او اثر به سنگ خاره می کند