شمارهٔ ۷۸

تجلی کرد یارم تا که گیتی را بیاراید ولی چون نیک دیدم خویشتن را خواست بنماید به جز آیینه رویش نبیند روی نیکویش که آن زیبنده صورت را جز این معنی نمی شاید کدامین دیده را یارا که بیند آن دلارا جمال یار را دیدن به چشم یار می باید از آن زلف خم اندر خم بود کار جهان در هم مگر مشاطۀ باد صبا زان طره بگشاید گر آن هندوی عنبرسا مسلمان را کند ترسا عجب نبود که بر اسلامش ایمانی بیفزاید تعالی زان قد و بالا که زیر سایۀ سروش بسی سرهای بی سامان بیاراید بیاساید نیابد آبرو رویی که بر خاک رهش نبود ندارد سروری آن سر که بر آن در نمی ساید بیا تا جان سپارد مفتقر جانا به آسانی که بی دیدار جانان جان من بر لب نمی آید