شمارهٔ ۳۰۳
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
لشگر عشقت سیاهی می کند از دور باز
وای بر من کز سلامت می شوم مهجور باز
برشکست خیل طاقت ده قرار ای دل که کرد
پادشاه عشق برپا رایت منصور باز
تا به جای نوش بارد نیش بر ما خاکیان
فتنه مشتی خاک زد بر خانه زنبور باز
من که با خود برده بودم شور از میدان عشق
آمدم اینک که میدان را کنم پرشور باز
گرچه حسن لن ترانی بست راه آرزو
من همان صیت طلب می افکنم در طور باز
پای کوبان بر فراز بیستون عشق تو
کوه کن را لرزه می اندازم اندر گور باز
وه که در بازار رسوایی عشق پرده سوز
شاهدان از باده نابند نامستور باز
در برافکن دیگر ای دل جوشن طاقت که نیست
از کمین بر من کمانکش بازوی پرزور باز
زان خط نو خیز بر خیل سلیمان خرد
خوش شکستی خواهد آوردن سپاه مور باز
گر چنین خواهد نمودن کوکب عشقم طلوع
ملک دل را سربه سر خواهد گرفتن نور باز
با وجد فقر از اقبال عشقش محتشم
چند روزی فخر خواهد کرد بر جمهور باز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş