شمارهٔ ۴۰ - وله ایضا

محتشم تا کی کشم از ناسزاگویان عذاب آخر از بی طاقتی تیغ جزا خواهم کشید گر حسام هجو خواهم داشت زین پس در غلاف برخلاف ماسلف آزارها خواهم کشید می زند چون تیغ طعنم خواه دشمن خواه دوست می کشم تیغ زبان ورنه جفا خواهم کشید تا غنیمان را کنم هریک به کنجی منزوی خویش را بیرون ز کنج انزوا خواهم کشید بر عقاب طبع چون خواهم زدن با یک ستیز نیک و بد را بر عقابین پر هجا خواهم کشید هرکه بی اندیشه است از قلزم اندیشه ام کشتی عیشش به گرداب فنا خواهم کشید در قفای من زبان هر که می گردد به خبث من به تیغ هجو بیرون از قفا خواهم کشید چون به زور طبع قلاب نفس خواهم فکند پیر و برنا را به کام اژدها خواهم کشید تا ز تیغ بیم گردد زهره بیگانه چاک انتقام اول ز خویش و آشنا خواهم کشید تا بساط این و آن بر هم خورد زابیات هجو لشگر آفت به میدان بلا خواهم کشید دیده اغیار خواهم کند و در چشم امید یار را هم داروی خوف و رجا خواهم کشید بهر دشمن دار عبرت خواهم اندر شهر زد دوست را هم کرسی از زیر پا خواهم کشید