شمارهٔ ۴۴

چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان من چشم بگشا ای بلاگردان چشمت جان من جان مردم را خراشید آن که حک کرد از جفا حرف راحت را ز برگ نرگس جانان من تا چرا چشم تو پرخون باشد و از من پرآب میشود کور از خجالت چشم خون افشان من گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن مانده تا روز قیامت خون فشان مژگان من آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تو مردم چشم مرا خون ریخت در دامان من ناله ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم آسمان را پنبه در گوش است از افغان من تا مرا باشد حیات و محتشم را زندگی ریحت ای گل زان او بادا و دردت زان من