شمارهٔ ۴۷

دلم آزاد از دامش نمی گردد چه دامست این زبانم کوته از نامش نمی گردد چه نام است این گر آید روز روشن ور رود دور از رخ و زلفش نه من یابم که صبح است آن نه دل داند که شامست این به کامم روز و شب در عاشقی اما به کام که به کام آن که جان می یابد از مرگم چه کام است این تو گرم عیش با غیر و مرا هر لحظه در خاطر که می سوزد دلت بر من چه سوداهای خام است این یکی را ساختی محرم یکی را کشتی از حرمان فراموش کار من بنگر کدامست آن کدامست این بخور خونم چو آب و غیر گر آبت دهد مستان که پیش نیک و بددانان حلالست آن حرامست این ز حالات دگرگون محتشم می ریزد از کلکت گهی آب و گهی آتش چه ترتیب کلامست این