شمارهٔ ۱۲۲

نشاط انگیز آفاق است اگر صاحبدمی خندد که گر صاحبدمی چون صبح خندد عالمی خندد ندارد گر دلم بیم و امید هجر و وصل او چرا چون شمع در بزمش دمی گرید دمی خندد ز عشقت ناخوش و خوش بانشاط و الفتم چندان که از هر شادی ای گرید دلم وز هر غمی خندد نگردد از غمم گر شادمان  چون شیشه و ساغر چرا تا من نمی گریم به محفل او نمی خندد ندارد تاب درد دوریت ور نه ز بی دردی دلم آن ماتمی باشد که در هر ماتمی خندد درین گلشن گل از ابر بهاری خندد و آن گل به هرجا بیند از عشاق چشم تر نمی خندد ز هجر و وصل بسیار و کم او کیست غیر از من که از غم روزگاری گرید از شادی دمی خندد به جز مشتاق از نیرنگ بازی های عشق او ندیدم کس به سوری گرید و از ماتمی خندد