شمارهٔ ۱۳۹

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد روز تاریک سرآمد شب تار آخر شد یار از غیر برید الفت و با ما پیوست بود ربطی که میان گل و خار آخر شد از دم سرد خزان آنچه به گلشن می رفت عاقبت از نفس گرم بهار آخر شد صندل دردسرم شد می وصلش صد شکر محنت مستی و اندوه خمار آخر شد گشت آیینه صفت خاک چمن عکس پذیر که ز صیقل گری ابر غبار آخر شد می رسد آنچه به ما از ستم هجر گذشت می کشد آنچه دل از فرقت یار آخر شد از گل آن جور که بر بلبل مسکین می رفت عاقبت از اثر ناله زار آخر شد می کشد آن همه محنت که ز هجران مشتاق یارش از مهر چو آمد به کنار آخر شد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.