شمارهٔ ۱۴۸

چه شود که اهل جهان به کسی ز تف غم او شرری نرسد که به سوز دل پر از آتش ما رسد او جز او دگری نرسد نروم به چه سان ز ولایت تو ز جفای برون ز نهایت تو که ز گوشه چشم عنایت تو من غمزده را نظری نرسد به حدیقه وصل تو پیر و جوان همه را شده خون ز دو دیده روان که درخت پرثمر است و از آن به ثمرطلبان ثمری نرسد نه به ناله ام از ستمت بر کس نه به بادیه ام به فقان چو جرس من خسته غمت به تو گویم و بس که به درد دلم دگری نرسد شده قسمت ما چو فسرده دلان خنکی ز بس از دم سرد جهان شود آتش ار همه کون و مکان به سمندری شرری نرسد تو که جور تو آمده بر دل ما همه راحت جان نبود عجبی که رسد پی هم ز تو سنگ جفا و به شیشه ما خطری نرسد