شمارهٔ ۲۰۲
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
گرفتم آمد آن سرو قباپوش
کیم از سرکشی آید در آغوش
به عمری یاد کن یک ره کسی را
که از یادش نه ای هرگز فراموش
فریب زاهدان را کوچه ای هست
که در هر گام او چاهی است خس پوش
کجا خصمی به خصم آیین مردیست
اگر دشمن خورد خونت بگو نوش
خروشم از می وصلت عجب نیست
کز آب آید سفال تشنه در جوش
فغان فرماست شوق و غیرت عشق
گذارد بر لب انگشتم که خاموش
به جانم از شب هجران خوش آن دم
که طالع گردد آن صبح بناگوش
شدم نالان بر پیر خرابات
برای شکوه از دور فلک دوش
بسان گوهر از گنجینه راز
کشید این نکته ام آهسته در گوش
که نتوان دم زدن ساقی حکیمست
دهد گر زهر اگر تریاق می نوش
تلاش روزی ننهاده مشتاق
مکن ورنه بر و بیهوده می کوش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş