شمارهٔ ۲۰۲

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
گرفتم آمد آن سرو قباپوش کیم از سرکشی آید در آغوش به عمری یاد کن یک ره کسی را که از یادش نه ای هرگز فراموش فریب زاهدان را کوچه ای هست که در هر گام او چاهی است خس پوش کجا خصمی به خصم آیین مردیست اگر دشمن خورد خونت بگو نوش خروشم از می وصلت عجب نیست کز آب آید سفال تشنه در جوش فغان فرماست شوق و غیرت عشق گذارد بر لب انگشتم که خاموش به جانم از شب هجران خوش آن دم که طالع گردد آن صبح بناگوش شدم نالان بر پیر خرابات برای شکوه از دور فلک دوش بسان گوهر از گنجینه راز کشید این نکته ام آهسته در گوش که نتوان دم زدن ساقی حکیمست دهد گر زهر اگر تریاق می نوش تلاش روزی ننهاده مشتاق مکن ورنه بر و بیهوده می کوش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.