شمارهٔ ۲۱۰

به کویش می رود گاهی ز من آهی نمی دانم به او می گوید آهم حال من گاهی نمی دانم ز مهر و مه نباشم چون یادت روز و شب فارغ تو را میدانم و بس مهری و ماهی نمی دانم سر اخلاص چون از آستان عشق بردارم که در عالم جز این درگاه درگاهی نمی دانم بهر چاهیست دایم یوسفی اما فتد روزی گذار کاردانی بر سر چاهی نمی دانم مگر از کفر و دینم وارهاند جذبه عشقی وگرنه جز ره دیر و حرم راهی نمی دانم به جرم عشق دانم ریزیم خون عاقبت اما به چشمت این گنه کوهی است یا کاهی نمی دانم سزد کز مهوشان مشتاق گردم بنده آن مه که امروز این سپه را غیر او شاهی نمی دانم