شمارهٔ ۲۱۹

ای کس من در جهان گر جز تو کس می داشتم شکوه می کردم ز جورت تا نفس می داشتم از کمین برخواست صیاد وز ره برچید دام ز آشیان ای کاش راهی در قفس می داشتم ناله من بس ضعیف و محمل او دور کاش جا به پای ناقه اش همچون جرس می داشتم کی به رندی می زدم از شحنه ام گر بود باک می نمی خوردم اگر بیم از عسس می داشتم نیستم بی خانمان از بیم برق خانه سوز آشیان می بستم از یک مشت خس می داشتم بر لبم مهر سکوت از ذوق خاموشی مدان می زدم فریاد گر فریادرس می داشتم کامیاب اغیار مشتاق از لبش من نیز کاش ریزه ای زین شهد قسمت چون مگس می داشتم