شمارهٔ ۲۲۶

جنوم را فزود از بسکه آن رفتار و قامت هم نمیگنجد درین صحرا به صحرای قیامت هم به دیر آ یکره و جامی بکش زاهد چه کیفیت تو را از منبر وعظ و ز محراب امامت هم چنان گر با دلم کاوش کند آن نشتر مژگان چه جای دل که نگذارد بجا از دلت علامت هم نهادم پا در آن بزم و بسر چون شمع می لرزم که میدانم نخواهد بود خیر آنجا سلامت هم ندارم شکوه گر با من نپردازد گر آن بدخو نیم شایسته جور و سزاوار کرامت هم رقیبان تیغ بر کف از پی و از پیش ره بسته گذشتن مشکلست از کوی او ما را اقامت هم مده مشتاق پندم بیش از این دیوانه عشقم که از پند کسی عاقل نگردم وز ملامت هم