شمارهٔ ۲۵۵

ای ز جورت دل عشاق به خون غوطه زنان لاله زاری سر کوی تو ز خونین کفنان نه ز مردی ست که بر قلب ضعیفان تازد بشکند آنکه به یک حمله صف صف شکنان خاتمی را که جز انگشت سلیمان نسزد کی توان دید خدایا به کف اهرمنان وای بر مور در آن عرصه که چون نقش قدم از لگدکوب شود سرمه تن پیل تنان ای خدا طالع پیراهنی آخر تا چند سوزم از شوق هم آغوشی سیمین بدنان داردم بی لب و داغ سیه روزی خویش دیدن خال به کنج لب شیرین دهنان زاهدانت به خدا راه نمایند اگر کس به منزل رسد از رهبری راه زنان بر در میکده آن سر به چه کارت آید کز ارادت ننهی در قدم برهمنان به چه سان از در میخانه کشم پا مشتاق که نباشد به جز این در وطن بی وطنان