شمارهٔ ۲۹

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
ای که دارد حسن سنگین دل گران گوش ترا ناله کی در خاطرت آرد فراموش ترا گیرمت چون تنگ در بر سر مکش از من که نیست جامه ای چسبان تر از آغوشم آغوش ترا خوردن خونم چه غم گر گل کند زانرخ که هست زین شفق فیض دگر صبح بناگوش ترا با خیالت تابکی خوابم چه خواهد شد شبی چون قبا دربر کشم سرو قباپوش ترا از لبت میخواست کام از حسرتم تلخ آنکه داد این قدر جوش حلاوت چشمه نوش ترا برق اگر در خرمن جانها زند نبود عجب جلوه ای کز گوشوار در بد گوش ترا گوشه چشمی نگاهی شرم حسن ار مانع است از سخن چون غنچه با ما لعل خاموش ترا میزنی مشتاق پرلاف خرد کو جلوه ای تا برد یکباره عقل و طاقت و هوش ترا

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.