شمارهٔ ۳

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
کنم دایم ز غیرت پاسبانی پاسبانش را که نگذارم اگر خواهد ببوسد آستانش را جدا ز آن شاخ گل گردد دلم هر لحظه بر شاخی چو نو پرواز مرغی کو کند گم آشیانش را نگیرد مرغ دل جا جز بر آن سروسهی ور نه به خاک از سرکشی افکند صد بار آشیانش را دو جوی خون که عاشق از دو چشم خون فشان دارد نظر کن گر نمی بینی عیان زخم نهانش را کیم حاصل شود کام از سوار برق جولانی که سوزم چون گیاه خشک اگر گیرم عنانش را شبم تار است و روزم تیره کافکند از ازل عشقم در آن عالم که نبود مهر و ماهی آسمانش را به یک زخمم به خاک افکند و رفت و چشم من بر ره که شاید بر سر آید کشته در خون تپانش را شد از خط آخر حسنش به از اول چه باغست این که باشد از بهارش بیش کیفیت خزانش را خروشد دل به پای ناقه اش همچون جرس دایم که شاید بشنود محمل نشین یک دم فغانش را دلم دارد ز هجر او حکایت ها که نتواند به صد دستان بیان سازد کسی یک داستانش را گلی کز باغ وصلش قسمت مانیست جز بویی چه حاصل باغبان گر در نبندد گلستانش را نه کس آگاه از او نه منزلی او را نمی دانم که نامش از که پرسم وز کجا جویم نشانش را نه اکنون آزمایش می کند مشتاق از جورم من از اول هدف بودم خدنگ امتحانش را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.