شمارهٔ ۳۱

چو رویت بود اگر می داشت خورشید جهان آرا عذاری از گل سوری خطی از عنبرسارا نباشد در دلم جایی که باشد بی شکست از تو زنی بر شیشه من سنگ تا کی سنگدل یارا ز رویت گشته روشن سر به سر آفاق و حیرانم که مهر عالم افروزی تو یا ماه جهان آرا دلم را با دلت ای سنگدل تا کی بود الفت نباشد غیر یک دم اختلاط شیشه و خارا عجب ملکیست درویشی که پشت پا گدای او زند بر مسند اسکندر و بر افسر دارا ز بیم تندی خویت گشودن چشم بر رویت ز یاران بر سر کویت بود یارا کرا یارا گرفتم دم نزد مشتاق از جورت بگو تا کی ستم کیش جفاکاری ستم کیشا جفاکارا