شمارهٔ ۳۱۷

امیدگاها امیدوارم که از جفایت روا نداری جفاکشان را شود مبدل به ناامیدی امیدواری ز تیغ جورش ز کار کارم گذشت و رحمی نکرد یارم چگونه زین پس زیم که دارم هزار زخم و تمام کاری کسی ست از جور باستانت ز حالم آگه بر آستانت که دیده باشد هزار خفت کشیده باشد هزار خواری رخ تو باشد ز دیده پنهان ز داغ دوری ز درد هجران نه در برم دل نه در تنم جان قرار گیرد ز بی قراری گذشت عمری که نیست ما را رهی به کویت گهی خدا را ز یار دیرین بپرس ما را ز راه رسم وفا و یاری ز عشق دارم به دل هزاران غم و درین غم چه چاره یاران که غمگساری ز غمگساران نجوید دل ز غمگساری ز بهر جورش چو من هلاکم ز شوق تیغش دلی ست چاکم از او چه نالم اگر به خاکم کشد به خاری کشد به زاری جفایت از پی وفا ندارد چرا ز حسرت به خون نغلتم که می زنی تو ز جور زخم و ز لطف مرهم نمی گذاری بر آستانت ز درد مردم چو شمع کشته ز غم فسردم چه باک از اینم که جان سپردم به خاک کویت گرم سپاری چگونه مشتاق از آن جفاجو گهی ننالم گهی نگریم که هست کارش به غیر رحم و بدردندان ستم شعاری