شمارهٔ ۵۴
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
تو را فلک به من ای ماه مهربان نگذاشت
چراغ کلبه من بودی آسمان نگذاشت
چه از بهار خود آن شاخ گل به گلشن دید
که شد خزان و بر آن مرغی آشیان نگذاشت
تو چون ز غیر شناسی مرا که هرگز فرق
گلی میانه گلچین و باغبان نگذاشت
به تن مپرس چو شمعم شب فراق چه کرد
گداز عشق که مغزم در استخوان نگذاشت
به باغ خویش مده کود هم کنون که در آن
گلی به شاخ گلی غارت خزان نگذاشت
هزار صید به هر سو فکند و حیرانم
که صیدافکن من تیر در کمان نگذاشت
منم ز خیل سگان تو و فغان که شبی
بر آستان توام جور پاسبان نگذاشت
فغان که رفت چو شمع از میان و با تو شبی
حدیث سوز تو مشتاق در میان نگذاشت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş