شمارهٔ ۵۴

م مشتاق اصفهانی
0 Altın Yaprak
تو را فلک به من ای ماه مهربان نگذاشت چراغ کلبه من بودی آسمان نگذاشت چه از بهار خود آن شاخ گل به گلشن دید که شد خزان و بر آن مرغی آشیان نگذاشت تو چون ز غیر شناسی مرا که هرگز فرق گلی میانه گلچین و باغبان نگذاشت به تن مپرس چو شمعم شب فراق چه کرد گداز عشق که مغزم در استخوان نگذاشت به باغ خویش مده کود هم کنون که در آن گلی به شاخ گلی غارت خزان نگذاشت هزار صید به هر سو فکند و حیرانم که صیدافکن من تیر در کمان نگذاشت منم ز خیل سگان تو و فغان که شبی بر آستان توام جور پاسبان نگذاشت فغان که رفت چو شمع از میان و با تو شبی حدیث سوز تو مشتاق در میان نگذاشت

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.