شمارهٔ ۶۰

ز الفت خوبان که سودش اشک و آهی بیش نیست بهره ای گر هست عاشق را نگاهی بیش نیست پیک عاشق سوی معشوقان نگاهی بیش نیست ترجمان بی زبان عشق آهی بیش نیست نیست شکر و شکوه ای ز افزایش و کاهش مرا چون هلالم مدت این هر دو ماهی بیش نیست هست جویای حقیقت را به کفر و دین چه کار سجده دیر و حرم رسمی و راهی بیش نیست هر دمم سوزی به جرم عشق و حیرانم که هست این گنه را صد عقاب و خود گناهی بیش نیست تشنه کام عشق را از آتش حسرت مسوز از سحابی قطره رزق گیاهی بیش نیست گر شب و روز جهان مشتاق آخر شد چه غم آن شب تاری و این روز سیاهی بیش نیست