شمارهٔ ۸

به مرغی داده گردون از ازل فرخنده بالی را که بنشیند گهی بر طرف بام آن قصر عالی را دل صیاد درخون می تپد از ناله زارم که دارد از اسیران قفس این عجز نالی را دلم از خون تهی گشته است و بر چشمم چنان بیند که مخموری به حسرت بنگرد مینای خالی را جز آن مه کز خط و خالش سیه باشد شب و روزم که از مشکین غزالان دارد این خوش خط و خالی را کجا حال دل پرخون ما داند سیه مستی که نشناسد ز هم جام پر و مینای خالی را دهد صاف میم از جام زر ساقی چه لطفست این نیرزم من که درد باده و جام سفالی را از آن آتش طبیعت چون رهم سالم سپندآسا که از حد برده خوی تند او بی اعتدالی را ز خود مشتاق شهد افشان چو طوطی نیست منقارم کز آن آیینه رو دارم من این شیرین مقالی را