شمارهٔ ۸۲

زد قدم هرکس به گیتی پیشه دیگر گرفت وقت رندی خوش که در دیر آمد و ساغر گرفت در هوای گلشن آن مرغ به خاک افتاده ام کاتشم از گرم پروازی به بال و پر گرفت جور کمتر کن مبین کوتاه دستم را که هست عاجز اما میتواند دامن داور گرفت نیست در عالم جوان مردی چو پیر می فروش کو بر من می ز زاهد خرقه و دفتر گرفت در خرابات مغان کی زیردست غم شویم تا ز دستی می تواند دست ما ساغر گرفت هیچ کس لب تا دم مردن نبست از حرف عشق این حکایت را بپایان چون رساند از سر گرفت شعله گر از ازل از آه گرمی برنخاست آسمان بهر چه یارب رنگ خاکستر گرفت آه گرمی بر لب مشتاق دوش از دل رسید رفت تا در خود کشد دم پای تا سر درگرفت