Yarama şiir bastım...

Tütün yoktu, tuz yoktu cââân; Yarama şiir bastım!.. Surda yâre yâreydi güllelerin izleri; Bendeyse pâre pâre, dudaklarının!.. Surlardaki yaralar dolar, kapanır ve örülürken ben; her bûsenin deliğinden burçlara asılırdım!.. Yârelerimdi yârin göründüğü mazgallar; Her delikten cansuyum canânıma bakardım! İlaç yoktu, tütün yok ve tuz dahi yoktu cân; Her kanayan yarama birkaç şiir sarardım!.. Palto yoktu, kazak yoktu; yorgan yok ve yatak yoktu... Buz solurken ortalık, üstüme şiir aldım! Ekmek yoktu, katık yoktu... Su dahi yok iken cââân; kaş çatmadan, karnıma yine şiir dolardım!.. “Ben” vardım önceleri, sonra “sen ve ben” olduk... Ardından; senden bende, bir “yara” peydahladın; ... ve gittin!.. ..... Yarimin hatırası; bir öksüz “evlat gibi yarama” şiir bastım... Ekmek yoktu, döşek yoktu... ilaç yoktu, ve tuz yoktu... Tütün dahi yoktu cââân; Şiir bastım yarama... Yarama şiir bastım!