Akrostİstanbul

Kağıdın rengine akıyor gözlerin Islak, hafif rutubetli Zamana dokunmak istiyorsun; Kirpiklerinde yelkovan-akrep gölgesi Uzanmalı şu denizin kaldırımlarına Limandan koparmalı zincirleri Elinden tutup gecenin Sermeli üstüne İstanbul'un intihar hecesini İs-tan-bul Ne dokunuşların vardı Durdururdu kalplerin ritim bozukluğunu En sessiz şarkıların kaldı dilde Bitmeyen bir sızının soğukluğu. İst-an-bul Rafa kaldırılan düşler oldun zamanla İsim-şehir-eşya dışında yer almadı adın Nefretsel göğünle-denizinle övün durmadan şimdi Tam vaktidir ölmeden önce narsist maskelerini giymeyi İ-s-t-a-n-b-u-l Halen çalındı yılan saçlı tarafından Arasan da bulamazsın artık eski adını Rivayet-geçmiş'e layık olacaksın her zaman.