Bedêng
M Müge Kara
0
Altın Yaprak
Beni ördüm dikenli tellerle,
dokunmasın kimseler birbenliğime.
her gölge balçıkla sıvanmış,
çünkü
her öz kendine maskeler yaratmış.
sen, şeffaf bir hayalet,
çivilerime denk gelmeden
dokundun yılan saçlarıma.
nefesim solurken toprağı,
Deniz koydun adımı,
bana seslenişini yasal kıldın.
sen, soyut bir adam,
dikenlerime değmeden
lietlerini fısıldadın sedanın buğusuyla.
sergiledin
gökyüzünün hep mavi olduğunu,
çünkü bulutların da üstüydü sema.
Şimdi,
ellerimle dudaklarımın dikişlerini söküyorum:
"Hep med-nacezir."
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş